ไม่รู้ถึงเหตุ....
แต่กำลังได้รับผลที่กำลังเจอ
อยากจะแก้...
แต่ไม่มีวิธี
คงทำได้อย่างเดียว คือก้มหน้าก้มตารับกรรม
ไม่รู้เหมือนกันว่าไปทำอะไรไว้
หัวใจเป็นเรื่องซับซ้อน
สั่งมันก็ไม่ได้ ปล่อยมันไว้ก็ไม่ดี
ทำไมต้องเป็นฉัน ทำไม...
คงไม่มีใครตอบได้ นอกจากฉันจะคิดเอาเอง
ตามประสาคนมีกรรม
กี่ครั้งแล้ว ที่ต้องเจ็บ
ใจไม่เคยจำแต่ก็..ไม่เคยชิน
จะมีซักวันมั้ยที่เป็นของฉัน
จะมีซักวันมั้ยที่ฉันไม่ต้องทรมาน
จะมีซักวันมั้ยที่จะไล่ความเหงาที่กัดกินชีวิตได้
จะมีซักวันมั้ยที่ใจจะเข้มแข็ง
จะมีซักวันมั้ยที่จะสั่งน้ำตาให้หยุดไหลได้
ทุกวันนี้ฉันว้าเหว่ จะมองไปทางไหนก็ว่าเหว่
ทุกอย่างมันห่อเหี่ยว ไม่มีวันของฉัน
...ฉันเหงาเหลือเกินนน.....
เกลียดความเหงาที่คอยกัดกินหัวใจ
เกลียดที่ต้องรู้สึกว่าไม่มีใคร ต้องมีหัวใจโดดเดียว
เกลียดตัวเองที่ใจอ่อนแอเกินไป ก่อนจะนอนน้ำตาก็ไหลทุกครั้ง
เมื่อไหร่มันจะจบไปซักที..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น