ผู้ขาดโอกาสทางความอบอุ่น...

ผู้ขาดโอกาสทางความอบอุ่น...
เมื่อไหร่กัน..ที่จะเป็นวันของฉันบ้าง

วันเสาร์ที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2553

เจ็บ...ใช่เล่นเลย

.....เจ็บที่ต้องได้ยิน .....
.....เจ็บที่ต้องทนฟัง.....
.....เจ็บที่ต้องฝืนยิ้ม.....
.....เจ็บที่ต้องน้อยใจ....
.....เจ็บที่ต้องร้องไห้....
.....เจ็บที่ต้องช้ำใจ.....
.....เจ็บที่ต้องเจียมตัว....
.....เจ็บที่ต้องรับกรรม....
...เจ็บที่ต้องรู้ว่าไม่มีวันหาย..
...เจ็บที่รู้ว่าไม่มีวันสิ้นสุด...
..เจ็บที่ต้องยอมรับความจริง..

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

จะถามหาคนที่เข้าใจคงไม่มี ขนาดตัวเองยังไม่เข้าใจตัวเอง
แล้วจะหาใครมาเข้าใจ??????

.......

แม้ความจริงจะเจ็บปวดแต่ก็ต้องยอมรับ
ถึงแม้จะต้องยอมรับแต่ไม่ได้หมายความว่าความเจ็บปวดจะหายไป
อยากให้มันจบสิ้นสักทีแต่คงไม่มีวันนั้น....

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น