ว่างเปล่า..

ก็อย่างที่บอกแหละ ......ว่างเปล่า.......

เธอทำอะไรลงไปน่ะ...

เป็นบ้าไปแล้วเหรอ ทำอะไรลงไป
เกิดอะไรขึ้นมารับผิดชอบได้เหรอ ถ้าน้องเป็นอะไรขึ้นมาจะทำไง
เธอไม่รักน้องเหรอ ไม่สงสารน้องเหรอ
เอาเรื่องความตายมาทดลองเหรอ
มันคุ้มเหรอ เกิดอะไรขึ้นมาเธอรับได้เหรอ
เธอจะให้ประวัติศาสตร์มันซ้ำรอยเหรอ บ้าไปแล้วเหรอ โรคจิตเหรอ
...
ฉันกลัว ฉันกลัวตัวเอง บางครั้งเหมือนบังคับตัวเองไม่ได้
...


เธอต้องบังคับให้ได้สิ ชีวิตคนทั้งคนสิ
มันทรมานขนาดไหนเธอก็น่าจะรู้ สงสารน้องบ้างสิ
น้องมันทรมานนะ เกิดน้องมันเป็นอะไรขึ้นมาล่ะ
อย่าเอาชีวิตของน้องมาทรมานกับความอยากรู้อยากลองบ้า ๆ ของเธอมันไม่คุ้มเลย ยัยบ้า
อย่าทำเด็ดขาดนะ บังคับตัวเองให้ได้ อย่าทำเด็ดขาด อย่าทำเด็ดขาด
พยายามเข้านะ เธอไม่ใช้คนบ้านะ เชื่อมันในตัวเองนะ เธอเป็นคนดีคนนึงนะ
เธอคงไม่อยากร้องไห้เหมือนคืนที่ผ่านมา และไม่อยากจะเสียใจภายหลังใช่มั้ย
เพราะฉันนั้น หยุดซะเดี๋ยวนี้ อย่าปล่อยให้มันมาครอบงำเธออีก
มันไม่คุมที่เธอจะเอาชีวิตของเธอมาเสี่ยง
พยายามเข้านะ พยายาม พยายาม

บางทีความเหงาจัดการง่ายกว่าความเจ็บปวด...

** ทำไมเราต้องโหยหาความรัก?

-- ก็เพราะเวลาเรารักแล้วมันรู้สึกมีความสุขน่ะสิ่

....

แค่นั้นน่ะหรือ ที่เราต้องเอาหัวใจของเราไปเสี่ยงกับความเจ็บปวด
"พอแล้ว ฉันเจ็บมามากแล้ว พอซะทีกับความรัก"
ฉันเป็นคนหนึ่งที่เคยพูดประโยคเหล่านี้
แต่ก็มีน้อยคนนักที่จะทำได้อย่างที่พูด
....
คนเรามีเหตุผลซะที่ไหน เวลามีความรักน่ะ
เคยพูดอะไรไว้ก็ลืมหมด
แต่ฉันว่าบางทีคนเราก็ต้องรู้จักเข็ดหลาบกันบ้าง
เหนื่อยจังเลย ปัญหาโถมเข้ามาหลากหลายด้าน
ทำให้บางครั้งฉันลืมไปเลยว่า บรรยากาศ ความรู้สึกของความรักมันเป็นยังไง
หลายครั้งฉันเหงา และว้าเหว่

..หัวใจคนเราต้องการความชุ่มชื้น 2 % ...

บางทีฉันอาจจะยังต้องการความชุ่มชื้นนั้น
แต่หันซ้าย หันขวาก็ยังไม่เจอ
เค้าว่ากันว่าเวลาเรามองหาความรัก มันมักจะซ่อนตัว
แต่เวลาเราเผลอ มันจะจู่โจมแบบไม่ให้เราตั้งตัวเลยล่ะ *-*

"แต่บางทีความเหงาอาจจะจัดการง่ายกว่าความเจ็บปวด"

ความเหงา..ใช่มันทรมาน แต่มันก็หายไปได้เป็นครั้ง ๆ คราว ๆ
เวลาเราหาอะไรมาเบี่ยงเบนความสนใจ
มีตั้งหลายอย่าง ดูหนัง ฟังเพลง หรือ ดาราที่ชื่นชอบ
แต่ความเจ็บปวดมันอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่ลืมตาตื่นนอน จนถึงหลับตาก่อนนอน
บางทียังตามหลอกหลอนถึงความฝัน

เฮ้อ.. ดูแลหัวใจตัวเองให้ดีก็แล้วกัน

อยากทำอะไรตามใจตัวเองบ้าง
เอาใจตัวเองบ้าง แค่นี้เราก็ใช้งานมันมากพอแล้ว
ให้มันพักบ้าง ชาร์ตแบตให้มันบ้าง

"ทุกวันนี้ฉันพยายามที่สุดแล้ว แต่มันไม่เห็นดีขึ้นเลย"

สงสัยต้องทำความเข้าใจกับหัวใจตัวเองแล้วล่ะ
คิดมากไปแล้วนะเรา
เปลี่ยนความคิดใหม่ เปลี่ยนทัศนคติใหม่
โลกใบเดิมอาจจะสวยขึ้นก็ได้ ^^0^^

ฉันได้รู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดแล้ว..

********เบื่อ*********

โอว ไม่สิ คงต้องบอกว่า เศร้ามากกว่า
ตอนนี้ฉันกลายเป็นตัวประหลาดแล้วเหรอเนี่ย
มันช่างประจวบเหมาะกันหลายอย่างเหลือเกิน
ฉันรู้สึกเจ็บปวดจังเลย...
.....
ความเจ็บนี้ฉันรู้สึกว่ามันสาหัสเอาการเลยล่ะ(แต่ไม่ใช่เรื่องความรักหรอกนะ)
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะหาย
ไม่รู้ว่ามันจะมียารักษารึเปล่า
ถึงมียารักษาแล้วฉันจะมีปัญญาซื้อเหรอ
ถ้ามันทำกันง่าย ๆ ฉันคงไม่เป็นอย่างนี้หรอก
แต่ฉันก็จะพยายามให้กำลังใจกับตัวเอง
ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ฉันทำได้ในขณะนี้
และปล่อยให้มันเป็นเรื่องเก่าในหัวใจ
ให้มันชาชิน ให้มันด้านชา จนไม่รู้สึกอะไรกับมัน
ฉันต้องรอให้ถึงวันนั้นเหรอ...

"แล้วเมื่อไหร่ล่ะ"

1 วัน 1 เดือน 1 ปี หรือ 2 ปี หรือ 10 ปี 20 ปี
มันเมื่อไหร่กันล่ะ
ฉันหวังว่าสักวันหนึ่งฉันจะแก้ไขปัญหานี้ได้
บางทีปัญหามันอาจจะอยู่ที่ตัวฉันก็ได้
ฉันต้องแก้ที่ตัวฉันเอง
แต่ฉันไม่กล้าพอ ฉันขี้ขลาดเกินไป....
ฉันไม่อยากทำอะไรที่มันบั่นทอนจิตใจตัวเองเลย
แต่มันเลี่ยงไม่ได้นี่นา ฉันมีแต่น้ำตา ฉันเศร้า ฉันเสียใจ

...ใครจะรู้บ้างไหม...

เพียงแค่ตัวหนังสือก็ทำให้หัวใจพองโตได้

"Bad day is just a day"



ไม่ต้องกลัวหรอกว่าวันร้ายๆ จะอยู่กับเรานาน
ตราบใดที่โลกยังหมุนอยู่ตลอดเวลา
ทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาก็จะต้องผ่านไปทั้งนั้น

จะเป็นไรไป หากชีวิตจะมีวันร้ายมากหน่อย
วันดีน้อยหน่อย ดีเสียอีกที่เป็นอย่างนี้
เราจะได้เรียนรู้คำว่า "ชีวิต" ได้อย่างเต็มที่
ให้คุ้มค่ากับที่ได้เกิดมาเป็นคน


"Call of miss"

แค่ครั้งเดียวที่เราได้โทรหาใครบางคน
อาจทำให้หัวใจเปี่ยมล้นด้วยกำลังใจไปอีกยาวนาน
บางที call of miss ครั้งนี้อาจทำให้เช้าวันต่อไปของเรา
เป็นเช้าที่สวยงามที่สุด
ในรอบหลายๆปีที่ผ่านมาก็ได้


"ความเหงา...ไม่เคยทำร้ายใคร"

ความเหงา...มีสิ่งดีๆ บางอย่างซ่อนอยู่
ถ้าหากเราเรียนรู้ที่จะอยู่กับความเหงาให้เป็น
เราก็จะได้เห็นสิ่งนั้น

ความเหงา... เพียงต้องการให้เราลองฝึกที่จะอยู่กับตัวเอง
เพราะถ้าเราอยู่กับตัวเองยังไม่ได้
จะอยู่กับใครก็ไม่มีความสุข


"ไกลจากคนที่ทำให้เรารู้สึกไร้ค่า"

ดอกไม้ที่งดงาม...ต้องถูกปักลงในแจกันที่เก่ากรุ
ความงดงามของดอกไม้นั้น... ก็อาจเลือนหายไป
หากเราเชื่อมั่นในคุณค่าของตัวเอง
เราก็จะเป็นดอกไม้ที่งดงามที่สุดได้..แม้ไม่ต้องมีแจกัน


"ให้อภัย... ง่ายที่สุด"

ความโกรธ...ก็เหมือนกับไฟร้อนที่สุมอกเรา
ถ้าไม่รีบเอาน้ำมาดับเสีย..ใจเราคงมอดไหม้ไปในที่สุด

โกรธไป ก็เปลืองใจ
แก้แค้นไป ก็เปลืองเวลา
ให้อภัยเสียดีกว่า เพื่อตัวเราเอง


"อ้อมกอดของตัวเอง"

จะหากำลังใจจากใครนั้น...แสนยากลำบาก
เห็นจะมีแต่กำลังใจจากตัวเองนี่แหละ ที่พร้อมใช้งานเสมอ
เข้มแข็งเสียทีแล้วจะรู้ว่าโลกนี้ไม่โหดร้ายเลย

ความว้าเหว่

ทุกวันนี้เรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร ?

คำถามนี้อาจมีหลากหลายคำตอบ

แต่ไม่เลยมันไม่ใช่คำตอบสำหรับฉัน แล้วมันคืออะไรล่ะ

ทุกวันนี้ฉันยังค้นหาคำตอบของชีวิต

แต่ก็ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฉันจะเจอคำตอบ หรือว่า..

เรามีชีวิตอยู่เพื่อรอคอยใครสักคนหนึ่ง แล้วเมื่อไหร่ล่ะที่เราจะเจอ

ทุกวันนี้มันช่างเหงาและว้าเหว่เหลือเกิน ....