ผู้ขาดโอกาสทางความอบอุ่น...

ผู้ขาดโอกาสทางความอบอุ่น...
เมื่อไหร่กัน..ที่จะเป็นวันของฉันบ้าง

วันเสาร์ที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2553

ฉันได้รู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดแล้ว..



********เบื่อ*********

โอว ไม่สิ คงต้องบอกว่า เศร้ามากกว่า
ตอนนี้ฉันกลายเป็นตัวประหลาดแล้วเหรอเนี่ย
มันช่างประจวบเหมาะกันหลายอย่างเหลือเกิน
ฉันรู้สึกเจ็บปวดจังเลย...
.....
ความเจ็บนี้ฉันรู้สึกว่ามันสาหัสเอาการเลยล่ะ(แต่ไม่ใช่เรื่องความรักหรอกนะ)
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะหาย
ไม่รู้ว่ามันจะมียารักษารึเปล่า
ถึงมียารักษาแล้วฉันจะมีปัญญาซื้อเหรอ
ถ้ามันทำกันง่าย ๆ ฉันคงไม่เป็นอย่างนี้หรอก
แต่ฉันก็จะพยายามให้กำลังใจกับตัวเอง
ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ฉันทำได้ในขณะนี้
และปล่อยให้มันเป็นเรื่องเก่าในหัวใจ
ให้มันชาชิน ให้มันด้านชา จนไม่รู้สึกอะไรกับมัน
ฉันต้องรอให้ถึงวันนั้นเหรอ...

"แล้วเมื่อไหร่ล่ะ"

1 วัน 1 เดือน 1 ปี หรือ 2 ปี หรือ 10 ปี 20 ปี
มันเมื่อไหร่กันล่ะ
ฉันหวังว่าสักวันหนึ่งฉันจะแก้ไขปัญหานี้ได้
บางทีปัญหามันอาจจะอยู่ที่ตัวฉันก็ได้
ฉันต้องแก้ที่ตัวฉันเอง
แต่ฉันไม่กล้าพอ ฉันขี้ขลาดเกินไป....
ฉันไม่อยากทำอะไรที่มันบั่นทอนจิตใจตัวเองเลย
แต่มันเลี่ยงไม่ได้นี่นา ฉันมีแต่น้ำตา ฉันเศร้า ฉันเสียใจ

...ใครจะรู้บ้างไหม...

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น