ผู้ขาดโอกาสทางความอบอุ่น...

ผู้ขาดโอกาสทางความอบอุ่น...
เมื่อไหร่กัน..ที่จะเป็นวันของฉันบ้าง

วันเสาร์ที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2553

ความเป็นตัวของตัวเอง

ความเป็นตัวของตัวเอง
มันไม่อาจแสดงออกมาได้จากจิตใจโดยตรง
มันขึ้นอยู่กับปัจจัยหลาย ๆ อย่างภายนอกได้
จะให้ทำไงได้

ฉันอยากจะหยุดคิด
อยากจะปล่อย
อยากจะวาง
อยากรู้สึกว่าง
อยากรู้สึกเบา
ไม่อยากรู้สึกหนักอึ้งเหมือนกันวันนี้
วันนี้มันหนักหนาจริง ๆ

ถ้าฉันไม่ตายไปเสียก่อน
ชีวิตนี้คงได้เจออะไรที่หนักหนากว่านี้..ฉันรู้

ฉันว่า ถ้าฉันหยุดคิดได้
อะไรหลาย ๆ อย่างมันคงจะดีกว่านี้
ยิ่งคิดยิ่งฟุ้งซ่าน ยิ่งทำให้หัวปั่น
ยิ่งทำให้เรื่องมันวุ่นวายในจิตใจ
คงต้องพอซักที เฮ้อออ....

ตั้งแต่นี้ไป จะคิดแต่เรื่องดี ๆ บ้าง
พยายามจะเอามันออกมาจากความฝันในยามหลับไหล
จะพยายามเอามันออกมาให้กลายเป็นความจริง

ไม่ชอบ ไม่รัก ก็คงไม่หวัง
ไม่หวังก็คงไม่ผิดหวัง
ก็คงไม่เจ็บ คงไม่ปวด คงไม่ทรมาน
ตรงก้อนเนื้อในอก ที่ไม่สามารถมองเห็นมันได้..

ฉันจะพยายามยอมรับความจริง ที่มันเป็นไป
ฉันคิดว่าถ้าไม่คิด มันก็คงจบ
ต้องทำให้ได้ อื้มมม

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น